Bangkok-Singapore per fiets

overall map

Verslag van een 20 daagse toertocht
deel 1: Thailand

Inleiding

Tijdens een fietsvakantie houd ik altijd een dagboek bij. In de eerste plaats heb ik iets nodig om mijn belevenissen kwijt te raken (want ik fiets altijd alleen) en natuurlijk vind ik het leuk als anderen het lezen. Daarom houd ik het beknopt en daarom plak ik ook foto's bij de tekst. Om het geheel nog aantrekkelijker te maken als internet website, heb ik tekst en aantal foto's nog wat verder beperkt.

Dit verslag is in tweeën gesplitst. Als je al lezend de Maleisische grens bereikt, vind je een link naar de volgende pagina die je dwars door het vasteland van Maleisië brengt tot Singapore.
Of, als je Thailand nu wilt overslaan, ga je gang!

23.02 (do) Bangkok km. 74

De eerste 11 kilometers in Thailand zitten er op: ik zit nu in het restaurant van het luxueuze KLM hotel in een noordelijk stadsdeel van Bangkok. Dit hotel is alleen voor KLM bemanningsleden en -personeel en alleen bij uitzondering en alleen met een invitatie zijn andere gasten welkom. Dus: ik ben ook zo'n uitzonderingsgeval. Ik heb dat te danken aan een voorval een jaar geleden, toen ik in deze zelfde omgeving fietsend rondzwierf op zoek naar een hotel die ik maar niet kon vinden. Het geluk was met mij, want ik liep toen toevallig een landgenoot tegen het lijf, een KLM employee. Hij redde mij uiteindelijk van een overnachting op een bank in een park.

Veel drassig land met waterwegen bij Bangkok.
west of Bangkok

24.02 (vr) Ten westen van Bangkok km. 100

Om half 9 gooide ik mijzelf in het Bangkokse verkeer. De echte start van deze fietsocht. Ik had er geweldig veel zin in en voelde me happy met het vooruitzicht van een paar weken fietsen in dit tropische deel van Azië. En ik genoot van het weerzien met Thailand: de tempeltjes, de rotzooi langs de weg, het drukke verkeer, het geknetter van de brommers, de prachtige bloemen, de blauwe walm van de uitlaten, de beeldschone vrouwen, de kreupele honden, de tuk-tuk's, de geur van het eten dat overal op straat wordt gemaakt, kortom: ik vind het heerlijk weer in Thailand te zijn. Dank zij een ruim schema en met het oog op mijn onvoldoende training voor deze tocht, doe ik het rustig aan. Ik zit nu, na 26 kilometer, onder de palmbladeren een colaatje te drinken. De eigenaar komt zojuist langs met de vraag of ik niet wat eten wil. Ach, waarom ook niet? De hoeveelheid van een maaltje eten in Thailand is meestal klein en daarom eet ik onderweg in Thailand meerdere keren.

24.02 (vr) Samut Songkhram km. 182

Onderweg ben ik verder nog vier keer gestopt; niet om tijd te rekken, maar omdat ik de rustpauzes degelijk nodig had. Ik was bekaf toen ik om 5 uur Samut Songkhram bereikte. Ik heb een tuk-tuk (driewieler-taxi) gevraagd me voor te rijden naar een hotel. De douche deed het goed, het bed lijkt goed en het is niet smerig, ondanks die ene kakkerlak die ik vermoord heb. Ik heb ook een (werkende) airconditioner. Deze kamer kost fl.12,- Voor drie maal een bord eten vandaag was ik totaal fl.6,- kwijt. Hoe kom ik in dit land door m'n geld heen?

Overal bloemen langs de weg flowers

25.02 (za) Paktho km. 206

Toen ik vanmorgen langs een drukke straat een bakje noodles met glibberige brokken vlees op zat te slurpen (ontbijt), viel me weer op wat voor een belangrijke plaats de brommer inneemt in het dagelijkse leven van de Thai. Je ziet keurig geklede dames op keurig nette brommertjes, je ziet kerels op wrakken, je ziet hele families samengeklonterd op Thailands vervoermiddel no. 1. Een van de Duitsers, die ik gisteravond tegen het lijf liep, vroeg mij: "weet je waarom een Thaise familie nooit meer dan drie kinderen heeft?" "Nein". "Een grotere familie past niet meer op één Moped". Als op een groot kruispunt het licht op groen gaat, vult de lucht zich met een hels geknetter, omzoomd door een blauwe wolk. Als die voorhoede is weggesprint, volgt een kreunend gebrom van overbeladen vrachtauto's en bussen, omhuld in vette zwarte rook. Thailand is Thailand niet meer zonder gemotoriseerd verkeer.

Cha-am Cha-am: de fiets staat volop in de belangstelling

25.02 (za) Cha-am km. 282

Vandaag zit ik in een toeristen badplaats. En wat ik van Thaise badplaatsen gezien en gehoord heb, moet ik zeggen dat Cha-am een hele mooi badplaats is. Er is een mooi breed en schoon strand en voor zover ik heb gezien ontbreken de duistere clubs en ook snollen heb ik nog niet gesignaleerd. Zogezegd een nette vakantieplaats dus. Ik maak van de gelegenheid gebruik om es wat meer geld kwijt te raken. Ik heb een mooi hotel uitgezocht met een heerlijke kamer waar ik geen kakkerlak zal tegenkomen. Er is ook een zwembad, die ik vanavond wil proberen. Nu zit ik op een chique terras van de branding te genieten met een grote fles Singha bier voor me. Ook heb ik een Italiaans restaurant ontdekt: die bewaar ik voor straks en reken maar dat ik er een glaasje rode wijn bij neem. Voor "couleur-local" is de komende weken nog tijd genoeg.

map 1 Thailand

26.02 (zo) Cha-am km. 282

Ik blijf een dag in Cha-am. Ik heb daar drie redenen voor: 1 (belangrijkste): m'n zon-verbrandingen, die ik de eerste dag al heb opgelopen (vergeten in te smeren!). Ik kan me nu nog zo insmeren overdag, maar zolang de kale zon op m'n huid blijft schijnen, blijft het pijn doen. Ook 's nachts heb ik er veel last van. 2: Om langzaamaan in een goede vorm te komen is nu een rustdag denk ik geen slechte planning. 3: Dit is een heel leuk plaatsje en het is weekend; het is hier gezellig druk.

27.02 (ma) Prachuapkhirikhan km. 404

We zijn weer een dag, en 120 km, verder. Ook deze plaats, waarvan de naam veel oefening vergt om uit te spreken, heeft een mooi strand. Maar er zijn geen toeristen. Er is een boulevard, er is een prachtige omgeving met rotsen die hoog uit het water oprijzen, maar aan het aantrekken van toeristen wordt kennelijk weinig gedaan. Ik heb het chiqueste hotel uitgezocht, met de duurste kamer (uitzicht op zee) en het lukt mij nog niet om meer dan fl.52,- uit te geven. Ik zal in deze kamer waarschijnlijk weer geen kakkerlakken tegenkomen. Misschien lijk ik een big spender, maar ik verloochen mijn Nederlandse afkomst niet. Zojuist heb ik bij de kruidenier een paar pilsjes gekocht (de minibar raak ik niet aan), bij de bakker op de hoek heb ik een zak verse koekjes gehaald en straks stuur ik een fax vanaf het postkantoor. Ook aan wasgoed zullen ze hier aan mij niet verdienen, ik heb nu een lekker sopje in de prullebak.

restaurant langs de rivier.
restaurant along the river

28.02 (di) Bang Saphan km. 479

Ik heb zin in het afleggen van een flinke afstand en vandaag is daarvoor een geschikte dag. Er zijn namelijk weinig plaatsen langs de weg naar het zuiden en de eerste behoorlijke plaats volgens de kaart komt pas na 160 kilometer. Maar de kans dat ik daar een kakkerlak-vrij hotel vind is denk ik niet zo groot. Daarna komt Chumphon, 30 kilometer verder, en dat is een grotere plaats. Ik heb nog niet besloten wat ik ga doen: de kakkerlakken op 160 km of een goed hotelbed op 190 km. In ieder geval ben ik maar vroeg gestart (7h15) en rijd ik op een strak schema. Ik moet voor het donker (18h30) stoppen, want anders is het te gevaarlijk. Omdat de weg druk is en niet breed.

Het landschap wordt aangenamer. Het wordt wat heuvelachtiger en de vegetatie is dicht en tropisch. Rechts van mij is een bergketen dat de grens met Burma vormt en links is de zee, die ik overigens niet kan zien. Ik rijd nu door Thailand op z'n smalst: van de zee tot de Burmese grens is nauwelijks 20 kilometer.

28.02 (di) Chumphon km. 582

De afstand had ik overschat en toen ik ook nog een binnenweg vond die de route afsneed, reed ik al om half zes via een achterdeur Chumphon binnen en had ik een afstand van 178 km. op de teller.

Weg van de snelweg Mar 01

01.03 (wo) Langsuan km. 659

Ik heb gepland om donderdag in Suratthani aan te komen (ik ken daar trouwens een goed hotel) en tot Suratthani is er maar één plaatsje van betekenis: Langsuan. En daar zit ik nu. Daar heb ik vandaag slechts 77 kilometer voor moeten fietsen en daar heb ik alleen de middag voor uitgetrokken. Zoals altijd geldt ook nu weer dat, als er weinig druk achter zit, het fietsen minder plezierig verloopt. Het werd dan ook een saai tochtje.

Toen kwam ik in Langsuan en een brommer-taxi bracht mij bij het beste hotel in town. En dat zag er niet slecht uit. Toen ik door het plaatsje wandelde, bezocht ik een boekwinkel en kocht ik een kaart. De eigenaar sprak redelijk goed Engels en die kom je in Thailand niet zoveel tegen. Hij had ook een goede kennis van de omgeving en hij kon mij vertellen hoe ik het best naar Suratthani kon fietsen: wèl asfalt houden en ook zoveel mogelijk de hoofdweg mijden. Dat is nou informatie die ik precies nodig had. Toen vond ik een goed restaurant (waar ik nu nog zit), waar ik uitstekend gegeten heb en waar het personeel, zoals meestal overigens, vreselijk aardig is. Langsuan lijkt een schot in de roos.

02.03 (do) Thachana km. 705

Ik heb een lange nacht gemaakt in Langsuan en heb uitstekend geslapen. Het hotel kon mij ook nog een goed westers ontbijt bieden en om half 9 fietste ik het stadje uit met achterlating van goede herinneringen. Op weg naar Suratthani. Er was heel veel verkeer op de weg en het enige voordeel daarvan is dat vrachtwagens een flinke zuigende werking hebben, waardoor je heel snel vooruit komt. Met een gemiddelde van 29 km/h op de teller stopte ik na 45 kilometer voor m'n eerste pauze. En dat is nu. Ik zit in een tentje langs de weg in de schaduw (33° C). Helaas hebben ze hier geen koffie. Het is altijd weer een gokje of ik koffie kan krijgen. vooral 's ochtends bij mijn eerste stop wil ik graag een bakje koffie. De eigenaar van de tent draait een beetje om me heen: hij wil graag een praatje maken, maar ik heb daar geen zin in. Ik ken alleen de Thaise woorden voor water, bier, goeiedag en dat maakt een conversatie wel heel beperkt. Praten met gebaren en het "Thai Phrasebook" in de hand is vreselijk inspannend en daar moet je al net zin in hebben. Nu niet. Had hij maar een lekker kopje koffie moeten serveren, dan had ik die moeite wel willen nemen.

02.03 (do) Suratthani km. 785

Het was een plezierige tocht vandaag. Het is half vier en ik zit in de coffeeshop van het Siamthani hotel; 12 jaar geleden zat ik hier ook toen ik voor mijn toemalig bedrijf in deze stad moest zijn. Voordat ik mezelf in het zwembad laat glijden, neem ik nog een hapje eten.

children koffie, cake en nieuwsgierige kinderen

04.03 (za) Hua Sai km. 998

Vanmorgen heb ik wat rondgebanjerd in Nakhon Si Thammarat en vanmiddag heb ik een klein tochtje van 70 kilometer gemaakt tot aan Hua Sai. Aangezien er voorlopig geen steden of stadjes op de route liggen, hield ik al rekening met een bescheiden onderkomen voor de nacht. Nu vond ik bij dit dorp aan het strand een soort bungalowcomplex. Houten huisjes worden er verhuurd voor zo'n 25 gulden. Het is een eind buiten het dorp en ik kan hier niet eten, maar ik zit nu aan het strand onder de palmbladeren. En dat is weer eens wat anders dan in een airconditioned kamer in een hotel in het centrum van een grote stad, zoals de afgelopen nacht in Nakhon Si Thammarat.

Het is nu later op de avond en ik ben net terug in m'n hok. De ventilator doet z'n best, maar het is nog 28° binnen. Ik ben wezen eten in het dorp. In de veronderstelling dat er dichtbij wel wat te halen zou zijn, ging ik om half zeven lopend op pad. Geen restaurant te zien. De weg loopt langs het strand tot een dorpje, zeg maar Hua Sai-aan-zee, 3 kilometer ver weg. Na een half uur lopen was ik daar. Onderweg had ik nog wel uitgekeken naar brommer-taxi's, maar er kwam geen een langs. Een brommer-taxi herken je aan de berijder: die draagt een kiel met een nummer. De zon ging onder en het werd schemerdonker. Mannen met kalotjes en vrouwen met hoofddoeken togen naar de moskee. In dit deel van Thailand moet Buddha vaak het veld ruimen voor Allah. In Hua Sai-aan-zee waren wel brommer-taxi's, ook wel drinkgelegenheden, maar bij de paar restaurants waar ik aanklopte, was het "no, no". Verder zag ik ook niemand eten. Te laat? Het was pas 7 uur! Dan maar een brommer-taxi en naar Hua Sai, een paar kilometer landinwaarts. Maar de brommertaxi's waren verdwenen en daar stond ik, met m'n ziel onder de arm op het kruispunt te wachten. map 2 Thailand Eindelijk kwam er een brommer die mij naar het dorp bracht. Ik maakte duidelijk dat ik wilde eten en hij dropte mij bij (waarschijnlijk) de meest gerenommeerde eetgelegenheid ter plaatse. Nu moet je dat voorstellen als een kale garage, verlicht met t.l. buizen. Er staat een koelkast, daarbovenop een t.v. en dan zijn er een aantal tafeltjes en stoeltjes. Het eten wordt op straat, voor de garage, gemaakt. Wat mij opvalt is dat ik vanavond weinig aanspraak heb. Onderweg, op de fiets, is het continu "hello!", "where are you going?" en ander geschreeuw. Hier, in dit restaurant, keken de mensen wel even vreemd, maar lieten ze me verder met rust. ik vond dat fijn en genoot van m'n fles bier terwijl ik zat te wachten de rijst. Ik begon te filosoferen waarom ik opeens geen doelwit meer was van nieuwsgierigheid. De enige verklaring daarvoor die ik kon bedenken was dat de mensen mij niet meer konden plaatsen. Op de fiets ben ik een gekke buitenlander, op reis door Thailand en dat begrijpt men, want daar zijn er meer van. Maar een vreemdeling in deze eettent in dit achteraf gelegen dorp, dat is zo misplaatst, dat kan gewoon niet. Zo iets onbekends kun je dan ook maar beter mijden.
Het bord rijst was goed geproportioneerd. Ik heb heerlijk gegeten en bleef toen nog wat hangen, omdat m'n grote fles bier nog niet op was. ook genoot ik van de onopvallendheid. Om doorlopend in de belangstelling te staan is hinderlijk. Onderweg reageer ik niet meer op geschreeuw en onduidelijke kreten. Mensen die "hello" roepen, krijgen "hello" terug en vriendelijk lachende en zwaaiende mensen groet ik ook terug. Maar ik verlang er soms naar om weer eens in een land te fietsen waar je wat minder in de belangstelling staat.