Jan Boonstra

Wat is de beste fietsroute tussen Seoul en Busan, Korea's twee grootste steden? Die vraag had ik mijzelf al langer geleden gesteld maar ik ben niet de enige, want ook anderen stelden mij die vraag via m'n website. Laatst ontmoette ik nog een Amerikaans echtpaar dat dacht een origineel plan te hebben: van Busan naar Seoul te fietsen. Ze vroegen mij of ik een route wist zonder heuvels. Nee, zo'n route is er niet. Iemand die Korea kent weet dat dat een utopie is. De beste mensen waren erg teleurgesteld en lieten hun plan varen. Als je wilt genieten van een fietstocht in Korea, probeer je juist de vlakke gebieden te mijden, want daar zijn vooral de drukke wegen en een aaneengesloten mozaiek van plaatsen, waarin je urenlang van stoplicht tot stoplicht rijdt. Wil je toch zo gemakkelijk mogelijk van Seoul naar Busan fietsen, dan neem je de hoofdwegen via de steden Daejeon en Daegu, het is ongeveer 450 kilometer en de hellingen zijn nooit te steil en de bergen nooit erg hoog. Maar wat is de lol om de hele dag het verkeer langs je te horen en zien razen? Mijn idee is: bereid je voor op wat pittiger klimwerk, doe er 100 of meer kilometer bij en plan een route die zo veel mogelijk over kleine rustige weggetjes gaat. Dat was mijn uitgangspunt toen ik mijn 560 kilometer lange route van Seoul naar Busan uitstippelde en reed in september 2005. Ik wilde daar tussen drie en vier dagen over doen.

vrijdag 9 september

Gistermorgen op de Nopodong busterminal in Busan schoof ik m'n fiets onderin de bus en 6 uur later was ik in Seoul. Toen ik daar aankwam, vond ik het nog te vroeg om onderdak te zoeken. Eerst maar es een stukje fietsen langs de Han River, met het (voor Koreaanse fietsers) beroemde Han River fietspad. Eerst naar het oosten tot voorbij de Hannam-brug en toen de andere kant op, zo'n 15 kilometer, waarbij ik aan de westkant van de stad kwam. Op het pad zijn meer fietsers per strekkende kilometer dan ik elders in Korea in een jaar tegenkom en overal zijn terrasjes. Ik zat heerlijk te genieten van een noodlesoepje, het uitzicht over de rivier en de collega-fietsers, toen ik mijn (Nederlandse) vriend Henny in Seoul opbelde, want ik was al lang van plan om hem die avond thuis te bezoeken. Maar hij was druk op de universiteit waar hij werkt. Het zou laat worden vanavond. "Oei, hoe moet dat nou, want ik heb nog een Nederlands kaasje voor je meegenomen en die moet ik wel kwijt!". "Kom dan maar naar de universiteit. Weet je waar de Hannam-brug is?". Nou ken ik Seoul bar slecht en als echte Busanner doe ik er mijn best ook niet voor om Seoul goed te kennen, maar laat ik nou toevallig van een uurtje geleden de Hannam-brug nog kunnen herinneren en het was op dat moment geloof ik de enige brug in Seoul die ik kende. Zodoende liep ik een half uur later in m'n fietsbroek tussen de studenten door de gangen van de Dankook Universiteit. Het bezoekje aan Henny, in z'n werkkamertje, was heel plezierig.

Toen het tijd was om op te stappen ging ik onderdak zoeken in de buurt van die universiteit, want het was ook al donker. Ik vroeg aan Henny of er een wijk in de buurt was met yeogwans (kleine hotelletjes). Dat bleek zo te zijn, ik zat vlak bij Itaewon, het beroemdste uitgaanscentrum van Korea. Ik wist helemaal niet dat ik daar vlak bij was, ik ben ook maar een Busanner. In Itaewon vond ik gauw iets geschikts. Ik was eigenlijk van plan iets bij de busterminal te zoeken, in het zuiden van Seoul, maar nu zat ik in het centrum. Plannen maken vind ik prachtig, maar nog mooier is als die plannen op het laatste moment worden omgegooid.

De volgende ochtend kroop ik m'n hotelletje uit en schrik! Shit, het regende. Regen is nat, regen is smerig, regen is glad op de weg, regen is slechtwerkende remmen, maar regen houdt mij niet tegen. Stel je voor! Dit was de fietstocht waar ik een jaar naar had uitgekeken. Dus fietste ik even later zingend over het Han River fietspad, want ik had er echt zin in. Ik zou een nieuw fietspad gaan ontdekken, langs een zijrivier van de Han River, waar ik over gelezen had op internet. Ik zou geheel over fietspaden, zonder enig stoplicht Seoul uit fietsen en als je bedenkt dat Seoul City meer dan 10 miljoen inwoners heeft, dan is dat wel vermeldenswaard voor een land waar zo weinig wordt gefietst. Alles ging volgens plan. De regen hield op, maar het is de hele dag wat regenachtig gebleven, zonder stortbuien, waardoor ik eigenlijk niet echt nat ben geworden. Ik ben regelmatig afgestapt om wat aantekeningen van de route te maken onder het genot van een kopje koffie. Want misschien wil ik ooit iets gaan uitgeven of op internet zetten over fietsroutes in Korea, je weet maar nooit! Als ik stop (ik zoek meestal een zitplaatsje bij een winkel en/of koffieautomaat), krijg ik altijd veel belangstelling. Altijd dezelfde vragen. Ik zat er op te wachten dat iemand mij vroeg waar ik was gestart en waar mijn einddoel was. Want ik wilde zo graag even opscheppen over het feit dat ik eventjes van Seoul naar Busan fiets in drie dagen (een halve dag daarbij gelogen, maar dat mag toch wel?) Maar niemand vroeg het mij vandaag. Wat jammer nou. Wel werd drie keer naar mijn leeftijd gevraagd. Zie ik er zo oud uit? Nou ja, niet erg, want dit soort sportaktiviteiten met 56 jaar oogst ook veel waardering.

Ondanks de regen was het wel goed helder en dat vind ik belangrijk. Ik vind bergen prachtig en ik geniet altijd van bergkammen aan de horizon. En die heb je in Korea altijd aan de horizon met helder weer. Ondanks het grijze weer toch nog een paar mooie foto's gemaakt, b.v. van bergtoppen die uitsteken boven een wolk rond een berg, zoals je in Ollie B. Bommel en andere strips ziet. De bergen hebben me niet erg dwars gezeten, maar een paar kleine cols van een paar honder meter, vlak achter elkaar, ging me toch aardig in de benen zitten. Per slot ben ik ook niet zoveel meer gewend nu ik alleen woon-werk fiets met slechts twee kleine heuveltjes onderweg. Het motto van deze tocht is "Seoul - Busan over kleine weggetjes" en ondanks de gedegen voorbereiding, ben ik diverse keren fout gereden. Daarbij kon ik systematisch de schuldige aanwijzen: de slechte wegbewijzering, mijn onoplettendheid en ten derde mijn eigenwijsheid, door te denken dat een wegwijzer het fout had en ik wel beter wist. Al met al heb ik zo'n 15 kilometer extra gereden. Maar wat geeft het! Ik heb intens genoten.

Vandaag ben ik tot de stad Chungju gereden. Het was niet zo makkelijk onderdak te vinden, alles wat ik vond zag er te duur en te luxe uit. Maar in het Magic Motel bleek dat in de prijs van 30 Euro ook een computer met internetaansluiting zat. Dat leek mij een goeie deal. Morgen wordt er weer regen verwacht, maar ik ben niet van suiker. Gelukkig is de temperatuur boven de 20 graden en zal ik niet verkleumen. Ik heb altijd gesteld dat de combinatie regen en kou het enige weer is dat mij uit het zadel kan houden. Vanwege m'n luxe omgeving besloot ik maar gauw wat eten bij de bakker op de hoek te halen en op m'n kamer op te eten. Toen ik later merkte dat het eigenlijk te weinig was en dat 172 km fietsen vandaag meer voedingsstoffen vereiste, wilde ik meer gaan halen (en ik had eigenlijk ook best trek in een pilsje daar bij), maar het stroomde nu echt hard van de regen. Dus ben ik maar binnen gebleven en heb m'n ontbijt van morgenochtend maar gaan opeten en zitten treuren dat ik er geen pilsje bij had. Nu moet ik alleen nog iets verzinnen voor morgenvroeg, ik hoop dat diezelfde bakker vroeg open is. Er staan n.l. ook een paar tafeltjes in die winkel, dus wil ik daar ontbijten.

zaterdag 10 september

De straten waren nog nat toen ik Chungju uit reed vanochtend. En door het vochtige weer bleef dat zo tot na 10 uur, maar er kwam geen regen. Later kwam af en toe de zon door en omdat de lucht helder was, vond ik het vandaag uitstekend weer met een temperatuur van 25 graden.

Ik vergat in Chungju het geplande ontbijtje te nemen en reed 20 kilometer tot het (voor Koreanen) beroemde spa kurort Suanbo waar ik voedsel kocht dat ik buiten Suanbo op een muurtje langs de weg lekker heb opgegeten. Ik bestudeerde het routeplan. Er kwam nu een bergrug die ik moest passeren. Niet spectaculair hoog, maar wel prominent. Het is de Taebaek Mountain Range dat de continental divide vormt op het Koreaanse schiereiland. En hier vlak bij is de overgang historisch, omdat deze pas (Mungyeong Saejae) de verbinding was tussen het hele zuidoosten van Korea met het noordwesten en de hoofdstad Seoul. Drie poorten met forten werden gebouwd om goed in de gaten te houden wie er passeerde. Dat alles is nog in redelijk goede staat te bezichtigen en het is verbazend dat de Lonely Planet gids van Korea er niets over zegt. Ook de weg zelf is als voetpad begaanbaar en een paar jaar geleden heb ik het op de fiets gedaan, heel vroeg in de ochtend toen niemand me tegen hield. Tegenwoordig wordt deze route niet meer gebruikt en het verkeer passeert de berg iets verderop. Nu kon ik gewoon de grote weg volgen, door een lange tunnel, maar ik koos voor een meer inspannende optie: over de oude weg, over de berg heen. Want het was mooi weer voor foto's en ik had ook best zin in een klimmetje. Wat een goeie keus! Er was nagenoeg geen verkeer op die weg en ik kon de volle breedte benutten om zigzaggend rustig naar boven te peddelen.

Boven hield ik koffiepauze. Een bus met Koreaanse toeristen zorgde voor verstoring van de stilte. Mijn verschijning trekt altijd wel aandacht en als blijkt dat ik in het Koreaans kan antwoorden, moet ik altijd even de geijkte vragen beantwoorden. Weer niemand die vroeg naar startplaats en doel van mijn tocht! Maar ik maakte van de gelegenheid gebruik om een man te vragen een foto van mij te nemen terwijl ik daar zat. Dat ging een paar keer fout en anderen, die al weer bij de bus waren, begonnen te roepen dat hij moest komen, want ze moesten weg. Maar hij bleef het proberen en uiteindelijk lukte de foto. Ik was bang dat de bus zonder hem weg zou rijden maar hij maakte zich geen zorgen, het bleek dat hij de chauffeur was.

Na Mungyeong ging mijn route richting oost en kwam ik in de regio Andong, de streek waar je het meeste cultuur historische erfgoed van Korea kunt vinden. Voor toeristen is het dorp Hahoe interessant, een geconserveerd dorp met alles nog in de stijl van honderden jaren her. Ook koningin Elizabeth heeft het bezocht en ik zelf ook een paar keer. Wat leuk dat mijn route nu langs Hahoe ging, maar aan de andere kant van de rivier. Daarmee had ik een mooie kijk op het dorp zoals weinig toeristen het gezien zullen hebben, want er is geen brug in de buurt. In deze interessante streek kon ik mijn motto "Seoul - Busan over etc." goed waarmaken en de weggetjes waren soms piepklein. Soms was ik bang dat een pad bij een boerderij zou uitpieteren, maar steeds bleek de kaart weer juist te zijn. In tegenstelling tot gister ben ik zelfs niet een keer fout gereden. Dit was Korea op z'n mooist. Stille dorpjes waar weinig auto's komen, met mensen die nog nooit zoiets vreemds op een fiets hebben gezien. Voor mij was het volop genieten.

Ik had mijn plan getrokken waar ik zou overnachten: het stadje Uiseong. Er zou tijd genoeg zijn om daar voor donker aan te komen. Mijn bidons waren beide leeg, ook kreeg ik trek in koffie en toen ik een wegrestaurantje zag met een tafeltje buiten, besloot ik een lekkere lange pauze te nemen. Terwijl ik mijn fotoadministratie aan het bijwerken was, cirkelden er twee mannen voorzichtig om mij en m'n fiets heen, vreselijk nieuwsgierig, maar bang om mij aan te spreken. Zou ik ook zijn, je weet immers niet hoe zo'n buitenaards wezen reageert. Dus hielp ik ze een handje door het ijs te breken en zei "Ik ben op weg naar Busan en gister ben ik in Seoul gestart". De reaktie: "Gister?? wouw!! Hoeveel kilometer fietst u wel niet per dag?" Kijk, deze discussie kon ik tenminste in goede banen leiden. Maar al gauw verschuift het onderwerp naar voor hen belangrijker zaken en dat is o.a. mijn leeftijd, hoeveel geld ik verdien (dat weet ik nooit) en hoeveel kinderen ik heb. Die vraag beantwoord ik altijd met nul, of met 2, of 3, of 5. Het antwoord flapt er meestal ad random al uit voordat ik me het besef, maar is meestal wel in lijn met wat ik de persoon inmiddels op de mouw heb gespeld en hoeveel zin ik in het vervolg van het gesprek heb.

Rustig fietste ik in de late namiddag verder naar Uiseong. Twee keer kwam ik over een enkelbaans spoorlijntje. Ik besloot beide keren maximaal vijf minuten te wachten tot er een trein zou passeren en twee keer was het raak! Wat een geweldige fietsdag vandaag. Helemaal niet moe, maar wel voldaan rolde ik Uiseong binnen. De afstand vandaag was 148 kilometer.

zondag 11 september

De volgende ochtend was het erg stil op de weg. Zal ook wel zijn omdat het zondagochtend was. Eerst ging de route over kleine landwegen en na een koffiepauze op 38 km volgde ik een grotere weg, no. 31, helemaal tot aan de stad Pohang. Daar arriveerde ik om lunchtijd, maar ik had geen trek. Beetje onbestemd gevoel in de maag, maar ik moest eigenlijk wel wat gaan eten, want de spieren hebben brandstof nodig. Dan maar iets makkelijks en daarom werd het Mc. Donald's.

Pohang is een grote stad en dat is wel leuk voor de afwisseling. De stad is bekend om z'n staalindustrie (alle ijzererts wordt overigens geimporteerd) en het heeft de grootste staalfabriek ter wereld heb ik me laten vertellen. Het was warm in Pohang en de zon drukte zich door de heiige lucht. In de vage contouren van de staalfabrieken losten de hoge schoorstenen zich op in het grijze niets. Om de stad uit te komen moest ik dwars door het industriegebied en daarna door een drukke woonwijk en toen had ik wel weer genoeg van die afwisseling. Maar rustig zou het niet meer worden, want de rest van de tocht ging hoofdzakelijk over een mooie kustweg en dan moet je er op zondagmiddag niet op rekenen dat je de enige bent. Ik had me daarop voorbereid en nam het voor lief. Druk of niet, die kustroute is prachtig en ik bleef genieten. Vlak voordat de weg de kust zou verlaten stopte ik bij een motelletje en kreeg een prima kamer met uitzicht op zee. Vandaag gereden: 175 km.

maandag 12 september

Er restten nog zo'n 90 kilometer om thuis te komen. Da's voor mij een halve dag fietsen en daarmee werd de planning van 3½ dag fietsen gestand gedaan. Na een uurtje bereikte ik het volgende grote industriemekka van Korea: Ulsan, de bakermat van Hyundai. Maar er is ook veel chemische industrie en weer fietste ik tussen de luchtvervuilende schoorstenen. Wat deed ik fout in de planning? De conclusie is dat als je die mooie 60 kilometer kustweg van zondagmiddag niet wil missen, je feitelijk wel verplicht bent om aan het begin en aan het eind door zware industrie geteisterd te worden. Ik nam me voor om thuis weer es over de kaarten te gaan buigen om een betere route te vinden, desnoods met grote omwegen. Na Ulsan kwam ik in zeer bekend terrein; bij het badplaatsje Jinha pikte ik mijn geliefde fietsroute op die ik jaren lang vele tientallen keren als dagtochtje had gereden vanaf thuis. Vreemd gevoel om hier te fietsen met zo'n voorgeschiedenis van de afgelopen dagen. Toen ik op de laatste heuvel voor Busan in de verte de vage contouren van het Japanse eiland Tsushima kon zien, kreeg ik toch het gevoel dat ik een een continentje had doorkruist. Om half een was ik thuis, na 96 kilometer.